انتخابات، جناح های سیاسی و صلح پاراسیاسی در ایران؛ نمایندگان شکاف های سیاسی یا کارگزاران صلح؟

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

دانشگاه بامبرگ- مونیخ آلمان

چکیده

حکمرانی غیر انباشتی، محدودیت افق های سیاسی، و ناهمزیگری سیاست های راهبردی از یک سو، و قدرت وتوی بازیگران غیرنهادی و فقدان مهندسی نهادی جناح های سیاسی در ایران از سوی دیگر، نه تنها ائتلاف جناحی را به تعویق انداخته است، بلکه صلح ملی را به یک گروگان تبدیل ساخته است. از سوی دیگر، انتخابات به عنوان مکانیسم بی قرینه دموکراسی، به جای مدیریت منازعات، به عنوان کاتالیزوری برای تعمیق قطب بندی های سیاسی- ایدئولوژیک درآمده است. بدین ترتیب، تحلیل چرایی عدم کارایی تولید ائتلاف و صلح با مکانیسم جناحی در ایران به عنوان اهتمام اصلی پژوهش جاری است. نمایندگی سیاسی نامتوازن و بخشی، منصب محوری و دوری از برنامه گرایی، تلقّی شکاف های سیاسی به عنوان ارزش و هنجار، درک انتخابات به عنوان تکنولوژی سیاسی از یک سو، و وجود بازیگران غیر نهادی دارای قدرت وتو، سیاست زدگی موضوعات هویتی، فقدان ائتلاف ایجابی- سلبی، ناکارکردی سیاسی- نهادی، و اتخاذ دکترین جامعه ضعیف از سوی دیگر، به عنوان اصلی ترین عوامل بازدارنده صلح جناحی در ایران می باشند. در واقع، جناح های سیاسی در ایران به جای مدیریت شکاف های سیاسی-اجتماعی برای تولید صلح، به عنوان نمایندگان شکاف ها و قطب بندی های سیاسی- اجتماعی درآمدند. این پژوهش با کاربرد تئوری مهندسی نهادی و ائتلاف استراتژیک، و روش شناسی تحلیلی- تطبیقی، فرضیه اصلی را در سه سطح خرد (درون جناحی)، میانی (بین جناحی)، و کلان (فراجناحی) به محک آزمون می کشاند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات