مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی 2538-5038 7 25 2018 01 21 The role of domestic variability in Model of the 11th Iranian Government policy making for Nuclear talks نقش متغیرهای داخلی در سیاستگذاری مذاکرات هسته ای دولت یازدهم 271 289 29736 FA حسن عابدینی دکترای سیاست‌گذاری عمومی جهانبخش ایزدی عضو هیئت علمی گروه روابط بین‌المللِ دانشکدۀ علوم سیاسیِ دانشگاه آزاد اسلامی (واحد تهران مرکزی) Journal Article 2017 01 21 This research is based on James N. Rosenau's hypothesis in foreign policy decision-making who believed that changing political behavior of the governments relies on the total of five variables: the decision maker characteristic, his part and position, government structure, inside the state variable and universal structure variable. The principle speculation of the research is that the Eleventh Government of Iran, under the influence of media and non-media general inner state variables within the systematic model , by changing the delegation and interactive attitudes, and structural shift from National Security Council to the Foreign Ministry, provided the factors for achieving the nuclear deal (JCPOA). In order to be reassured about the after effects of the research, a questionnaire including 14 questions was designed and distributed among some of the political, academic and media experts; these people had the most articles and positive or negative comments on nuclear talks. The experts of the nuclear issues express the effect of each component of the negotiators, institutional movement, interactive policy of the Eleventh Government, and domestic and foreign environments. The analysis and data survey questionnaires confirmed the hypothesis of the research پرسش اصلی این مقاله عبارت است از اینکه متغیرهای داخلی چه نقشی در سیاست‌گذاری هسته‌ای دولت یازدهم داشته است؟ مبنای نظریِ تحقیق مبتنی بر نظریۀ جیمز روزنا در تصمیم‌گیری سیاست خارجی است. وی معتقد است تغییر رفتار سیاسی حکومت‌ها به مجموعه‌ای از عوامل پنج‌گانه شامل متغیر شخصیت تصمیم‌گیرنده، نقش و جایگاه تصمیم‌گیرنده، ساختار حکومتی و متغیرهای محیط داخلی و نظام بین‌الملل وابسته است. اینکه دولت یازدهم جمهوری اسلامی ایران تحت تأثیر متغیرهای داخلی با اتخاذ رویکرد تعاملی با دنیا، تغییر مذاکره‌کنندگان و چینش جدید نهادی، بستر دستیابی به توافق هسته‌ای را فراهم آورد، فرضیۀ اصلی تحقیق است. برای اطمینان از نتایج این پژوهش، از طریق توزیع پرسشنامه میان شماری از چهره‌های سیاسی، دانشگاهی و رسانه‌ای اعتبارسنجی شد. این افراد بیشترین مقاله یا اظهارنظر موافق یا مخالف را در جریان مذاکرات هسته‌ای داشته‌اند. خبرگان موضوع هسته‌ای، میزان تأثیر هریک از مؤلفه‌های تغییر مذاکره‌کنندگان، جابه‌جایی نهادی و سیاست تعاملی دولت یازدهم و محیط داخلی و پیرامونی را بیان می‌کنند. تجزیه‌وتحلیل، دادۀ پرسشنامه‌ها، فرضیۀ پژوهش را تأیید می‌کند. https://sspp.iranjournals.ir/article_29736_62f2b12d492a102e7525b5a3c8c6c3a4.pdf