مرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Letter to the editorنامه به سردبیر2869987310.22034/sspp.2022.699873FAابوذرگوهری مقدمدانشیار روابط بین الملل دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی دانشگاه امام صادق(ع)0000-0001-7552-7518Journal Article20221221The foreign policy of the Islamic Republic of Iran is one of the specialized fields that have been favored by researchers in this field in recent years. Nevertheless, a look at the newly published works shows that most of these works are mainly with a descriptive approach and simply with a different format from the previously published works or the translation of existing texts in this field by mostly Iranian authors abroad. Based on this, the importance and necessity of presenting new research, especially focusing on the foreign policy of the Islamic Republic of Iran in the 13th government, by a group of professors, elites and experts in this field in order to understand the discourse governing foreign policy and concepts and categories such as balance in foreign policy, politics The neighborhood, the strategy of looking to the east, scientific diplomacy, etc. caused the compilation of the foreign policy of the 13th government to be put on the agenda. In this framework, out of all the articles sent for publication in this special issue, 10 articles were approved after judging, and their main points are mentioned in this letter.سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران یکی از حوزههای تخصصی است که در سالهای اخیر با اقبال پژوهشگران این حوزه مواجه شده است. بااین وجود، نگاهی به آثار جدید منتشر شده نشان میدهد که اغلب این آثار عمدتاً با رویکردی توصیفی و صرفاً با صورتبندی شکلی متفاوتی از آثار منتشر شده سابق و یا ترجمه متون موجود در این حوزه از نویسندگان غالباً ایرانی در خارج از کشور است. بر این اساس، اهمیت و ضرورت ارائه پژوهشهای جدید بهویژه با تمرکز بر سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دولت سیزدهم توسط جمعی از اساتید، نخبگان و کارشناسان این حوزه به منظور درک گفتمان حاکم بر سیاست خارجی و مفاهیم و مقولههایی مانند توازن در سیاستخارجی، سیاست همسایگی، راهبرد نگاه به شرق، دیپلماسی علمی و... سبب شد تا تدوین ویژهنامه سیاست خارجی دولت سیزدهم در دستور کار قرار گیرد. در این چارچوب از مجموع مقالات ارسال شده برای انتشار در این ویژهنامه، 10 مقاله پس از داوری مورد تایید قرار گرفتند که در این نامه، به نکات اصلی آنان اشاره میشود.https://sspp.iranjournals.ir/article_699873_5073d289d5c89b3c2e4d9588f821957f.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Discourse analysis of the foreign policy of Ebrahim Raisi governmentتحلیل گفتمانی سیاست خارجی دولت سیزدهم103869987610.22034/sspp.2022.699876FAرضاسلیمانیدانشیار روابط بینالملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران0000-0003-2152-6362Journal Article20221221The coming and going of different governments that emerged after the Islamic revolution shows the reality of changes in foreign policy while maintaining some fixed principles. The coming of the 13th government also carries some new elements or at least new narratives of the aforementioned principles. Based on this, the foreign policy of the 13th government, as a discourse, carries and contains certain elements that distinguish it from the discourses before and after it. The purpose of this article is to examine the most important elements and minutes of the foreign policy of Ebrahim Raisi's government in the framework of the discourse analysis method. The question of the article is how to conceptualize the foreign policy of the 13th government in the form of the discourse system of Ernesto Laclau and Chantal Mouffe? In this regard, “pragmatic revolutionism” or in other words “Justice-oriented multilateralism”, is considered as the focal point (central sign) of the foreign policy discourse of the mentioned government, which is related to its peripheral elements such as: the strategy of neutralizing sanctions and intelligent balancing of foreign economic and political relations through two mechanisms involving the look-to-the-east strategy and the neighborhood policy; the resistance strategy, the establishment of a just international system based on multilateralism, the anti-sanctions strategy through the two mechanisms of simulcasting the neutralization of sanctions (as a strategy) and politics Lifting the embargo (as a tactic) and finally loosening the link between livelihood and national economy gives meaning and meaning to these peripheral elements.آمدوشد دولتهای مختلف ظهوریافته پس از انقلاب اسلامی، نشاندهنده واقعی بودن تغییرات در سیاست خارجی در عین حفظ برخی اصول ثابت است. روی کار آمدن دولت سیزدهم نیز حامل برخی عناصر جدید یا دستکم روایتهای جدید از اصول مزبور است. بر این اساس، سیاست خارجی دولت سیزدهم به مثابه یک گفتمان، حامل و حاوی عناصر خاصی است که آن را از گفتمانهای قبل و بعد از خود متمایز میسازد. هدف از این مقاله بررسی مهمترین عناصر و دقایق سیاست خارجی دولت ابراهیم رئیسی در چارچوب روش تحلیل گفتمان است. پرسش مقاله آن است که چگونه میتوان سیاست خارجی دولت سیزدهم را در قالب منظومه گفتمانی ارنستو لاکلاو و شانتال موف، مفهومسازی کرد؟ در این راستا، «انقلابیگرایی عملگرا» یا به تعبیر دیگر «چندجانبهگرایی عدالتمحور» به مثابه نقطه کانونی(دال مرکزی) گفتمان سیاست خارجی دولت مزبور در نظر گرفته میشود که به عناصر پیرامونی خود از قبیلِ: راهبرد خنثیسازی تحریم و متوازنسازی هوشمند روابط خارجی اقتصادی و سیاسی از طریق دو مکانیسم استراتژی «نگاه به شرق» و «سیاست همسایگی»، و همچنین راهبرد مقاومت، پیریزی نظام بینالملل عادلانه مبتنی بر چندجانبهگرایی، راهبرد ضدتحریم از طریق دو مکانیسم پپگیری همزمان خنثیسازی تحریم(به مثابه راهبرد) و سیاست رفع تحریم(بهمثابه تاکتیک) و نهایتاً سست کردن پیوند میان معیشت و اقتصاد ملی، معنا و مفهوم میبخشد.https://sspp.iranjournals.ir/article_699876_cef2f60f634651e42bae1ca9ba1edbe6.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Regional Approach of Energy diplomacy of the Islamic Republic of Iran in 13th Government; Comparative Reviewرهیافت منطقهای دیپلماسی انرژی جمهوری اسلامی ایران در دولت سیزدهم406669988010.22034/sspp.2022.699880FAداودکریمی پوراستادیار روابط بین الملل دانشکده امنیت ملی دانشگاه عالی دفاع ملی تهران، ایران.0000-0001-8166-9555Journal Article20221221Energy diplomacy displays different functions in regional and international environments. Therefore, regional approaches of governments also have a great impact on its performance. While the Iranian post-revolutionary governments have always sought to improve relations with their neighbors, the lack of a specific mechanism in this field has caused Iran's energy diplomacy to remain underdeveloped and limited. This article, with a comparative study of regionalism in Iranian post-war governments, and with a descriptive-analytical method, seeks to answer the question, what model of regionalism can help to activate the energy diplomacy of the Islamic Republic of Iran? Due to the fact that this article is exploratory, therefore, no hypothesis has been conceived for this research. The findings of the article show that among the integration patterns, the cultural-historical approach of the Raeesi government based on the neighborhood policy had the most alignment and companionship with energy diplomacy, and therefore, by activating the capacities of the neighborhood, it was able to combine the anti-sanctions function for the first time in the Islamic Republic of Iran.دیپلماسی انرژی در محیطهای منطقهای و بینالمللی کارکرد متفاوتی را از خود به نمایش میگذارد. لذا رهیافتهای منطقهای دولتها، نیز تأثیر بسزایی بر عملکرد آن دارد. درحالیکه دولتهای پس از انقلاب همواره به دنبال بهبود روابط با همسایگان بودهاند،اما فقدان سازوکار مشخص در این زمینه سبب شده تا دیپلماسی انرژی ایران، رشدنیافته و محدود باقیمانده است. این مقاله با بررسی تطبیقی منطقهگرایی در دولتهای پس از جنگ تحمیلی و با روش توصیفی-تحلیلی در پی پاسخ به این پرسش است که چه الگویی از منطقهگرایی میتواند به فعالسازی دیپلماسی انرژی جمهوری اسلامی ایران کمک کند؟ با توجه به اینکه این مقاله از نوع اکتشافی است، لذا فرضیهای برای این تحقیق متصور نشده است. یافتههای مقاله نشان میدهد که از میان الگوهای همگرایی، رهیافت فرهنگی-تاریخی دولت سیزدهم مبتنی بر سیاست همسایگی، بیشترین همسویی و همراهی را با دیپلماسی انرژی داشته و لذا توانسته با فعالسازی ظرفیتهای همسایگی، کارکرد ضدتحریمی را برای نخستین بار در جمهوری اسلامی ایران به همراه بیاورد.https://sspp.iranjournals.ir/article_699880_b72a98ec76225601a45151683b99b1b0.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122The Logic of Iranophobia Perception and its Challenges in the Islamic Republic of Iran’s Foreign Policy of, Focusing on the Raisi Administrationمنطق ادراک ایران هراسی و چالش های آن در سیاست خارجی دولت سیزدهم689569988110.22034/sspp.2022.699881FAمهدیجاودانی مقدماستادیار روابط بین الملل، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق ﴿ع﴾، تهران: ایران.0000-0002-5396-5610Journal Article20221221One of the most important aspects of the foreign policy is making a favorable image of the state in international environment. Although this issue has been assumed and performed through public diplomacy from the past, it has become extremely important in the light of the rapid use of virtual space and international media and the competition of narratives in global politics. In this situation, the Islamic Republic of Iran, which had been faced a phenomenon called "Iranophobia" since the victory of the Islamic Revolution, in the last two decades has been strongly influenced by the global citizenship and netizen, on the one hand, and the dynamics of internal developments on the other hand which has added to the waves of Iran-phobia in the region and in the international system. This article aims to examine the dimensions, evolution and consequences of Iranophobia and tries to answer the main question, what are the most important challenges of Iranophobia in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran, focusing on the Raisi administration? The findings of this research, which was carried out in a descriptive-analytical method, show that the representation of Iran's issues and developments in line with Iranophobia, especially towards the Raisi administration, is not only has been aimed at limiting the potential and actual capabilities of Iran's diplomacy and its soft power but also, by fourth wave of Iranophobia with the development of virtual space and the intensification of the activities of foreign media, has been pursued to reduce the social capital of the government. Therefore, explaining the achievements and strengthening national branding in various fields, especially at the domestic level, and consolidating the neighborhood policy and promoting public diplomacy at the regional and international levels, is a basic necessity and a prerequisite for the effectiveness of the foreign policy of the Islamic Republic of Iran in the Raisi administration.تصویرسازی بهینه و مطلوب از کشور و مدیریت این تصویر بینالمللی، یکی از مهمترین ابعاد سیاست خارجی کشورها به حساب می آید. این مساله اگر چه از گذشته در قالب دیپلماسی عمومی در دستور کار کشورها قرار گرفته اما در پرتو سرعت شتابان استفاده از فضای مجازی و رسانه های بینالمللی و رقابت روایت ها در سیاست جهانی، اهمیت فوق العاده ای یافته است. در این شرایط، جمهوری اسلامی ایران که از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی با پدیده ای به نام "ایرانهراسی" مواجه شده بود، در دو دهه اخیر از یکسو به شدت تحت تاثیر دو مقوله جهان – شهروندی و نتیزن و از سوی دیگر پویایی تحولات داخلی، منطقهای و بینالمللی قرار گرفته که بر امواج ایرانهراسی در سطح منطقه و در نظام بین الملل افزوده است. این مقاله با هدف بررسی ابعاد، سیر تحول و پیامدهای ایرانهراسی تلاش دارد تا به این سوال اصلی بپردازد که مهمترین چالش های ایرانهراسی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با تمرکز بر دولت سیزدهم کدامند؟ یافته های این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی صورت گرفته نشان می دهد که بازنمایی مسائل و تحولات ایران در راستای ایرانهراسی بویژه در قبال دولت سیزدهم، نه تنها با هدف محدودسازی قابلیت های بالقوه و بالفعل دیپلماسی کشورمان در بسط روابط خارجی و قدرت نرم کشور در خارج از مرزها صورت می گیرد بلکه موج چهارم ایرانهراسی با توسعه فضای مجازی و تشدید فعالیت رسانه های خارج از کشور به دنبال تاثیرگذاری بر افکار عمومی داخلی و القای بحران چهره نظام جمهوری اسلامی ایران بویژه در نسل جوان و کاهش سرمایه اجتماعی نظام در حوزه سیاست خارجی است. از این رو، تبیین دستاوردها و تقویت برندینگ ملی در حوزه های مختلف بویژه در سطح داخلی و تقویت سیاست همسایگی و ارتقای دیپلماسی عمومی در سطح منطقهای و بینالمللی، یک ضرورت اساسی و پیش شرط کارآمدی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دولت سیزدهم میباشد.https://sspp.iranjournals.ir/article_699881_a7188dd3c61dd2644080e89d834868e6.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Scientific Diplomacy in Foreign Policy: Suggestions for the 13th Governmentجایگاه دیپلماسی علمی در سیاست خارجی: پیشنهاداتی برای دولت سیزدهم9611169988210.22034/sspp.2022.699882FAعلیرضاکوهکندانشیارروابط بینالملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.0000-0002-3594-4154Journal Article20221221Many of today's human challenges are international and need international solutions. So we need to define new role for science in diplomacy. The relation between science and diplomacy appears where the benefit of science and the benefit of foreign policy meet and this relationship can also include the field of security. So, the main question of the article is what is the position of scientific diplomacy in the foreign policy of Iran? According to the hypothesis of this article, the foreign policy agenda of Iran is such that scientific diplomacy in all its three meanings has priority. The method of this research is analytical-descriptive. To examine the hypothesis, first, the diplomacy of track II is explained, then, the definition of scientific diplomacy and its historical background are mentioned. In the next section, scientific diplomacy is defined in the foreign policy of Iran. In the following, the problems in scientific diplomacy and suggestions for the 13th government are presented, and the conclusion is mentioned at the endبسیاری از چالشهای امروزه بشر، بینالمللی هستند و نیاز به راه حل های جهانی دارند. به همین دلیل لازم است که نقش جدیدی برای علم در سیاست گذاریهای بینالمللی و دیپلماسی تعریف شود. ارتباط بین علم و دیپلماسی در جایی که منفعت علم و منفعت سیاست خارجی به هم میرسند، نمود پیدا می کند و این رابطه میتواند حوزه امنیت را نیز در بر بگیرد. برهمین اساس، سوالی اصلی نوشتار عبارتست از اینکه دیپلماسی علمی چه جایگاهی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی دارد. بر اساس فرضیهی این مقاله، دستورکار سیاست خارجی جمهوری اسلامی به گونهای است که دیپلماسی علمی در هر سه معنای آن دارای اولویت قرار دارد. روش این پژوهش توصیفی تحلیلی و ابزار گردآوری اطلاعات کتابخانهای و اینترنتی است. برای بررسی فرضیه، ابتدا دیپلماسی مسیر دو بررسی شده، سپس تعریف دیپلماسی علمی و سابقه تاریخی آن مورد اشاره قرار گرفته است. در بخش بعدی، دیپلماسی علمی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی مورد اشاره قرار گرفته است. در ادامه مشکلات موجود در دیپلماسی علمی و پیشنهاداتی برای دولت سیزدهم ارائه شده است و در انتها نیز نتیجه گیری ذکر شده است.https://sspp.iranjournals.ir/article_699882_fd0cd3b66f5af35b5145a396a97cb80b.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Economic diplomacy and China's strategy in regulating relations with Iran and Saudi Arabiaدیپلماسی اقتصادی و راهبرد چین در تنظیم روابط با ایران و عربستان سعودی11212669988310.22034/sspp.2022.699883FAمحمدجمشیدیاستادیار، مطالعات منطقه ای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران: ایران. (نویسنده مسئول)0009-0005-7510-8790زکیهیزدان شناسدانش آموخته دکتری مطالعات منطقه ای، مدیرگروه ملاحظات استراتژیک چین در مرکز مطالعات خاورمیانهJournal Article20221221In March 2021 during the visit of Chinese Foreign Minister Wang Yi to Tehran and after several months of controversies, Wang and his Iranian then-counterpart Mohammad Javad Zarif finally signed a 25-year bilateral strategic partnership agreement. The agreement promises to expand Iran’s relations with the world's second-largest economy. It seems that the current developments in the field of international politics and the intensification of competition between China and the United States on the one hand and the experience of the US withdrawal from the Joint Comprehensive Plan of Action and the failure of the European parties to adhere to their commitments, on the other hand, had clearly heighten Iran’s eastward foreign policy. In this regard, one of the questions that arises is about the existing strategic relations between China and Saudi Arabia and China's approach toward the geopolitical competition between Riyadh and Tehran. This article tries to explain China's foreign policy in the Persian Gulf region based on economic diplomacy and examines China’s relationship with the two main powers in the Persian Gulf, namely, Iran and Saudi Arabia. Resorting to the strategic hedging strategy, Beijing tries to avoid entering into geopolitical dualities and guarantee its strategic interests by pursuing strategic relations with both great regional powersامضای قرارداد ۲۵ ساله مشارکت جامع راهبردی میان ایران و چین در ماه مارس سال جاری نوید بخش گسترش روابط ایران با دومین اقتصاد بزرگ جهانی است. به نظر میرسد که تحولات جاری در عرصه سیاست بینالملل و تشدید رقابت میان چین و آمریکا از یک سو و تجربه خروج آمریکا از برجام و بدعهدی طرفهای اروپایی در پایبندی به تعهدات خود از سوی دیگر، سیاست نگاه به شرق را در سپهر سیاستگذاری خارجی ایران پررنگتر کرده است. یکی از مهم ترین سوالاتی که پیرامون گسترش روابط راهبردی میان چین و ایران در محافل علمی و سیاسی تکرار میشود، روابط راهبردی موجود میان چین و عربستان سعودی و مواضع چین مقابل رقابتهای ژئوپلتیکی ریاض و تهران است. این نوشتار به اختصار سعی دارد با تبیین راهبرد چین در خاورمیانه و با برشمردن منافع چین در رابطه با ایران و عربستان، سیاست خارجی این کشور در منطقه خلیج فارس را بر پایه دیپلماسی اقتصادی توضیح دهد. پکن با توسل به راهبرد مصونسازی استراتژیک سعی میکند از ورود به دوگانههای ژئوپلتیکی اجتناب کرده و منافع راهبردی خود را با پیگیری روابط حسنه با دو قدرت بزرگ منطقه یعنی ایران و عربستان سعودی تضمین کند.https://sspp.iranjournals.ir/article_699883_0e93d2335f26bdbb0e059e00f0fcbc28.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122The perspective of US possible strategy in the middle east and its policy requirementsچشمانداز راهبرد احتمالی آمریکا در غرب آسیا و الزامات سیاستی آن12815369988410.22034/sspp.2022.699884FAابوذرگوهری مقدمدانشیار، روابط بینالملل، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران0000-0001-7552-7518محمد امینحضرتی رازلیقیدانشجوی دکتری روابط بینالملل، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.0000-0002-0864-5175Journal Article20221221After the end of World War II and especially following 9/11 attacks, US played an active role in the middle east in order to advance liberal internationalism strategy. However, US has not been able to continue playing active role by maximum presence of military forces in the region due to various challenges. Therefore, there has always been talk about the evolution of US regional role-playing. Obama's "pivot to Asia" policy can be considered as the turning point of this transformation which implicated increasing focus on confronting China threat and, subsequently, the reduction of physical-military presence in the Middle East. The main question of the research is what influences do domestic and international variables have on the grand strategy of US foreign policy in the Middle East. The authors have seeked to answer the question by adopting descriptive-analytical approach and utilizing library methods, Content analysis method and semi-structured interviews. The findings of the research indicate that the reduction US hard presence in the region, Supporting traditional allies, increasing tendency of US regional allies to act more independently, and the increasing influence of US global competitors in the region would be the most possible persperctive of US role in the Middle East.ایالات متحده پس از پایان جنگ جهانی دوم و به ویژه متعاقب حملات یازده سپتامبر با هدف پیشبرد راهبرد بینالمللگرایی لیبرال، در منطقه غرب آسیا حضور فعالانه یافت. با این حال، آمریکا به علت مواجهه با چالشهای گوناگون قادر به تداوم راهبرد کنشگری فعالانه با حضور حداکثری نیروهای نظامی در منطقه خاورمیانه نبوده و همواره از تحول در کیفیت کنشگری منطقهای آمریکا سخن به میان آمده است. نقطه عطف این دگرگونی را باید سیاست اوباما در باب «چرخش به آسیا» دانست که تمرکز فزاینده بر مقابله با تهدید چین و متعاقب آن، کاهش حضور فیزیکی-نظامی در خاورمیانه مهمترین دلالتهای آن میباشند. پرسش اصلی پژوهش جاری آنست که متغیرهای داخلی و بینالمللی، چه تأثیری بر راهبرد کلان سیاست خارجی آمریکا در منطقه غرب آسیا دارند. نگارندگان با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی و بهرهگیری از روشهای کتابخانهای، تحلیل محتوای اسناد و مصاحبه نیمه ساختارمند درصدد پاسخگویی به پرسش مذکور بودهاند. یافتههای پژوهش جاری حکایت از آن دارد که کاهش حضور سخت آمریکا، پشتیبانی از همپیمانان سنتی، گرایش فزاینده متحدان منطقهای آمریکا به کنشگری مستقل و روند افزایشی نفوذ رقبای بینالمللی آمریکا در غرب آسیا، محتملترین چشمانداز متصور در باب کیفیت کنشگری ایالات متحده در منطقه خاورمیانه خواهد بود.https://sspp.iranjournals.ir/article_699884_58cb29b80333b0deb42695466e8b1faa.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Border diplomacy and neighborhood policy of the 13th governmentدیپلماسی مرزی و سیاست همسایگی دولت سیزدهم15417069988510.22034/sspp.2022.699885FAحمیدهوشنگیاستادیار، علوم سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران0000-0002-3621-2086Journal Article20221221The neighborhood policy has been chosen as the approach of the 13th government in the field of foreign policy. To realize this policy, there are different methods and paths, one of these methods is the use of urban diplomacy. Considering that the neighboring countries are the main audience of Iran's neighborhood policy, the category of border diplomacy has been considered as urban diplomacy in order to take advantage of the capacity of border cities and provinces to strengthen the neighborhood policy. Based on this, this article, using Joseph Nye's combined theory of border diplomacy and soft power, emphasizes the use of general and specific capacity of border provinces to play a role in neighborhood policy. Also, this article tries to make policy offers for the use of border diplomacy to realize the neighborhood policy in the 13th government. The most important suggested strategies are: Establishing cultural centrality in the border provinces compared to the regions across the border, Planning to take advantage of the border as an economic opportunity, activating and strengthening border diplomacy in the fields of culture, science and technology, economy, politics and security, health and sports, taking advantage of the tourism capacity of the border provinces, delegating more powers to the provinces in the field of foreign communications, active Becoming the representative office of the Ministry of Foreign Affairs in the border provinces, strengthening the border bazaars, creating the role of neighboring provinces with the countries involved in the takfir crisis in confronting the takfir trend, taking advantage of the huge capacity of the Arbaeen.سیاست همسایگی به عنوان رویکرد دولت سیزدهم در عرصه سیاست خارجی انتخاب شده است. برای تحقق این سیاست، روشها و مسیرهای مختلفی وجود دارد که یکی از این روشها استفاده از دیپلماسی شهری است. با توجه به اینکه کشورهای همسایه مخاطب اصلی سیاست همسایگی ایران به شمار میروند، مقوله دیپلماسی مرزی به عنوان دیپلماسی شهری مورد توجه قرار گرفته است تا از ظرفیت شهرها و استانهای مرزی برای تقویت سیاست همسایگی بهره گرفت. بر این اساس این نوشتار با استفاده از نظریه ترکیبی دیپلماسی مرزی و قدرت نرم جوزف نای، بر بهرهگیری از ظرفیت عام و اختصاصی استانهای مرزی برای نقشآفرینی در سیاست همسایگی تاکید و تلاش دارد پیشنهادات سیاستی برای بهرهگیری از دیپلماسی مرزی برای تحقق سیاست همسایگی در دولت سیزدهم ارائه نماید. مهمترین راهبردهای پیشنهادی عبارتند از: ایجاد مرجعیت و مرکزیت فرهنگی در استانهای مرزی نسبت به مناطق آنسوی مرز، برنامهریزی برای بهرهگیری از مرز بهعنوان فرصت اقتصادی، فعالسازی و تقویت دیپلماسی مرزی در حوزههای فرهنگی، علمی و فناوری، اقتصادی، سیاسی و امنیتی، سلامت و ورزش، بهرهگیری از ظرفیت گردشگری استانهای مرزی، تفویض اختیارات بیشتر به استانها در حوزه ارتباطات خارجی، فعال شدن دفتر نمایندگی وزارت امور خارجه در استانهای مرزی، تقویت بازارچههای مرزی، نقشآفرینی استانهای همجوار با کشورهای درگیر با بحران تکفیر در مقابله با جریان تکفیری، بهرهگیری از ظرفیت همایش عظیم اربعین.https://sspp.iranjournals.ir/article_699885_9e616837e8bea454302ec4efcf519fd3.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122The Role of Reception in the Pattern of Confrontation and Engagement of the United States towards the Islamic Republic of Iran in the Nuclear Caseنقش ادراک در الگوی تقابل و تعامل ایالات متحده در قبال پرونده هستهای جمهوری اسلامی ایران17219269988710.22034/sspp.2022.699887FAمصطفیمحمدی رمضانیدانشجوی دکتری روابط بینالملل، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.
(نویسنده مسئول)0000-0003-4330-4189طهاکرمیدانش آموخته دکتری مطالعات منطقهای دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20221221The pattern of strategic confrontation and tactical engagement of the United States towards the Islamic Republic of Iran is usually evaluated in the framework of the macro theories of international relations or from the perspective of foreign policy analysis with emphasis on the domestic and international order. However, the examination of the process of formation of the approach of the Obama and Trump governments towards Iran, and specifically the nuclear case, shows that regardless of the roots and causes of the American confrontational strategy, the type of decision-making and the pattern of Iran's behavior towards Washington It has played an important role in decrease or Increase level of the conflict. Understanding this issue through the lens of cognitive theory and analyzing the place of perception of American politicians in their strategic decision-making can play an effective role in adopting a reciprocal and proportionate approach from Iran. Therefore, the main question is how the American perception of Iran's behavior pattern in foreign policy has affected the formation of Washington's strategy towards Tehran? The findings of this research show that the pattern of engagement and confrontation between America and Iran is frequently counterproductive. In other words, according to experience, Iran's engagement and Détente towards the US has led to the escalation of confrontation on the part of Washington, and the approach of active resistance on the part of Iran has led to retreat of the US and its tactical engagement.الگوی تقابل راهبردی و تعامل تاکتیکی آمریکا در قبال جمهوری اسلامی ایران به طور معمول در چهارچوب نظریات کلان روابط بینالملل یا از منظر تحلیل سیاست خارجی با تأکید بر مؤلفه داخلی و نظم بینالمللی مورد ارزیابی قرار گرفته است. با این حال، بررسی روند شکلگیری رویکرد دولت اوباما و ترامپ در قبال ایران و به طور خاص پرونده هستهای نشان میدهد فارغ از ریشهها و علل راهبرد تقابلی آمریکا نوع تصمیمگیری و الگوی رفتار ایران در قبال واشنگتن نقش مهمی در تعدیل یا تشدید تقابل داشته است. فهم این مسئله از دریچه تئوری شناخت و واکاوی جایگاه ادراک کارگزاران آمریکایی در تصمیمگیری راهبردی آنان میتواند نقش مؤثری در اتخاذ رویکرد متقابل و متناسب از سوی ایران داشته باشد. از این رو، سوال اصلی آن است که ادراک آمریکا از نوع الگوی رفتاری ایران در سیاست خارجی چگونه بر شکلگیری راهبرد واشنگتن در قبال تهران اثر گذاشته است؟ یافتههای این پژوهش نشان میدهد که غالباً الگوی تعامل و تقابل آمریکا و ایران نسبت معکوس دارد. به عبارت دیگر، طبق تجربه، رویکرد تعاملی و تنشزدایی ایران در قبال آمریکا منجر به تشدید تقابل و تنشزایی از سوی واشنگتن شده است و رویکرد مقاومت فعال از طرف ایران موجب تعدیل رویکرد تقابلی آمریکا و تعامل -ولو تاکتیکی- آن گشته است.https://sspp.iranjournals.ir/article_699887_fb5a9ba9eb9a966e434ca7d33f4360a3.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Europe's Place in Iran's foreign policy: With Special focuse on the Raeisi Eraجایگاه اروپا در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با تمرکز بر دولت سیزدهم19421569988910.22034/sspp.2022.699889FAداودکیانیدانشیار روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، ایران0000-0002-5291-3755Journal Article20221221Relations between Iran and Europe are more than four centuries old, and the first contacts with political goals go back to the era of Shah Ismail Safavi. Since then, Iran has gradually entered the geopolitical games between the European powers. Although the Islamic Revolution and Iran's ideological foreign policy changed the political relations between this country and the European countries, the economic relations remained largely intact and Iran remained Iran's first trade partner until the European Union joined the US nuclear sanctions in 2012. The purpose of the current research is to examine the ups and downs of the relations between Iran and Europe in the first place and then in the second and more important stage, to analyze the position of the European Union in the foreign policy of the 13th government. Based on this, the main research question is, what position does the European Union have in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran, especially the 13th government? In response to this question, the argument of this article is that, the Islamic Republic of Iran's economic and technological need for the European Union and Iran's efforts to prevent the convergence of the European Union with the United States towards this country, always make the expansion of cooperation with this union a strategic priority. Iran has transformed over the past decades. However, the experience of the European Union's inaction towards the withdrawal of the United States from the JCPOA and the increase in the position of the eastern powers in the international system have reduced the motivation of the 13th government in Iran to deepen relations with the European Unionروابط ایران و اروپا قدمتی بیش از چهار قرن دارد و اولین تماسها با اهداف سیاسی به دوره شاه اسماعیل صفوی باز میگردد. از همان موقع، ایران به تدریج وارد بازی های ژئوپولیتیک میان قدرت های اروپایی می گردد. با آنکه انقلاب اسلامی و سیاست خارجی ایدئولوژیک ایران، روابط سیاسی میان این کشور و دول اروپایی را دگرگون نمود، اما مناسبات اقتصادی تا بخش زیادی دست نخورده باقی ماند و ایران تا قبل از پیوستن اتحادیه اروپا به تحریم های هسته ای امریکا در سال ۲۰۱۲، شریک نخست تجاری ایران باقی ماند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی فراز و فرود های روابط ایران و اروپا در وهله نخست و سپس در مرحله دوم و مهم تر، تحلیل جایگاه اتحادیه اروپا در سیاست خارحی دولت سیزدهم می باشد. بر این اساس پرسش اصلی پژوهش این است که، اتحادیه اروپا از چه جایگاهی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بویژه دولت سیزدهم برخوردار است؟ در پاسخ به این پرسش استدلال این مقاله بر این پایه استوار است که، نیاز اقتصادی و تکنولوژیک جمهوری اسلامی ایران به اتحادیه اروپا و تلاش ایران برای جلوگیری از همگرایی اتحادیه اروپا با آمریکا در قبال این کشور، همواره گسترش همکاری با این اتحادیه را به یک الویت راهبردی ایران طی دهه های گذشته تبدیل نموده است. با این حال تجربه انفعال اتحادیه اروپا در قبال خروج آمریکا از برجام و نیز افزایش جایگاه قدرت های شرقی در نظام بین الملل از انگیزه دولت سیزدهم در ایران جهت تعمیق روابط با اتحادیه اروپا کاسته است.https://sspp.iranjournals.ir/article_699889_9165dc1e00a46fb6b8da8942309fc371.pdfمرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوریمطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی2538-5038124420221122Analytical evaluation of the political and economic relations between the Islamic Republic of Iran and Jordan (2011-2022)ارزیابی تحلیلی روابط سیاسی و اقتصادی جمهوری اسلامی ایران و اردن (2011-2022)21623370118810.22034/sspp.2022.701188FAروح اللهقاسمیاناستادیار روابط بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزسیدبهادرمیرعبدالحیکارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای دانشگاه علامه طباطباییرامینفخاریکارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای دانشگاه علامه طباطبایی0000-0001-9431-8658Journal Article20230116Jordan is a small and poor country but it’s important from geographically aspects in the West Asian region. Jordon’s foreign relations is affected by various regional and global factors. This article shows Jordan's foreign relations toward Iran in a quantitative-qualitative and analytical method and by reviewing the past articles and works, as well as analysis economic statistics and classification of that articles have written. The findings of this article shows that the Jordan foreign policy towards Iran is affected by the global and Arab powers especially Saudi Arabia, the United States and some issues related to the Israel, and Palestine. Finally we come to the conclusion that the acceptance of Jordan's foreign policy from big and regional powers has led to the emergence of a precarious foreign policy towards Iran.اردن یک کشور کوچک و فقیر اما از لحاظ جغرافیایی پر اهمیت در غرب آسیاست و روابط خارجی این کشور متاثر از فاکتورهای مختلف منطقهای و جهانی است. هدف مقاله پیش رو نشان دادن روابط خارجی ایران و اردن و مسائل تاثیر گذار بر رابطه این دو کشور است. مقاله حاضر به روش کمی-کیفی و تحلیلی و با استفاده از مقالات و آثاری که قبلا در این حوزه به رشته تحریر در آماده است و همچنین استخراج آمار و ارقام اقتصادی و تجزیه و تحلیل و دسته بندی آنها مطالب نگاشته شده است. یافتهها حکایت از این مساله دارد که سیاست خارجی اردن در قبال همسایگانش متاثر از قدرتهای جهانی و کشورهای عربی میباشد و مسائل مرتبط با رژیم صهیونیستی و فلسطین و عربستان سعودی و آمریکا نیز بر سیاست خارجی این کشور در قبال ایران تاثیر گذار میباشد و در نهایت به این نتیجه رسیده که تاثیرپذیری سیاست خارجی اردن از قدرتهای بزرگ و منطقه ای منجر به پدید آمدن یک سیاست متزلزل در سیاست خارجی این کشور قبال ایران شده است.https://sspp.iranjournals.ir/article_701188_ff1cf977e0c93c3461cedcbcf9cab76d.pdf