نظامهای سیاستگذاری برای مواجهه با مسائل فرابخشی که حل آنها مستلزم هماهنگی میان بازیگران مختلف است، از سازوکارهای مختلفی استفاده می‌کنند. یکی از این راهکاها، ایجاد نهادهای فرابخشی تخصصی متشکل از وزارتخانه‌ها و سازمانهای عمومی است. کارکرد اصلی این نهادها؛ ایجاد هماهنگی، انسجام و یکپارچگی سیاستی است. در نظام سیاستگذاری جمهوری اسلامی ایران نیز نهادهای فرابخشی از جمله در سطوح اجرایی در داخل تشکیلات دولت – شوراهای اداری- ایجاد شده‌ که هدف از تشکیل آنها برقراری هماهنگی و برنامه‌ریزی در زمینه تخصصی مربوطه بوده است. بررسی وضعیت موجود نشان از تداخل وظایف و موازی‌کاری این شوراها با هیأت وزیران و وزارتخانه‌های مختلف داشته که این امر خود مسبب مسائل دیگر شده است. این پژوهش به دنبال تبیین دلایل رخ‌دادن این مسئله و ارائه چارچوبی جامع برای ارتقای هماهنگی میان شوراهای اداری و هیأت وزیران در ایران است. بدین منظور با استفاده از راهبرد پژوهش کیفی اکتشافی و با مصاحبه با ذی‌نفعان مرتبط، مقولات محوری و 7 مقوله یکپارچه‌ساز استخراج شده و بر این مبنا چارچوب پیشنهادی پژوهش تدوین شده است. بر اساس مقولات استخراج شده در این پژوهش؛ چارچوب ارتقای هماهنگی میان شوراهای اداری و هیأت وزیران، چهار سطح را در برمی‌گیرد. در سطح اول بر صلاحیت‌ها و سیاستهای مرتبط با وظایف هیأت وزیران و در سطح دوم بر رابطه شوراهای اداری و دولت تأکید شده است. سطح سوم به رابطه شوراهای اداری و دستگاههای اجرایی خصوصاً وزارتخانه‌ها ارتباط داشته و در سطح چهارم زیرساخت‌های اداری و پشتیبانی اجرای الگوی سیاستی تبیین می‌شود.