این پژوهش با هدف ارزیابی سلامت اکوسیستم کارآفرینی ایران، به بررسی سه بعد اصلی این اکوسیستم شامل سطح اتصال، پراکندگی حوزههای کسبوکار، و تراکم جغرافیایی پرداخته است. دادههای مرتبط با استارتاپها، شتابدهندهها و صندوقهای سرمایهگذاری گردآوری شده و برای تحلیل سطح اتصال از روش تحلیل شبکههای اجتماعی استفاده شده است. همچنین شاخصهای آنتروپی شانون و پراکندگی رائو-استرلینگ برای سنجش پراکندگی حوزههای کسبوکار و تراکم استارتاپها به ازای هر 1000 نفر در استانهای مختلف کشور اندازهگیری شده است. نتایج نشان میدهد که تنها 27 درصد از اجزا اکوسیستم در شبکهای همبند قرار دارند و سطح اتصال کلی بسیار پایین است. از نظر پراکندگی، 6 حوزه از 24 حوزه اصلی کسبوکار دارای پراکندگی بالایی هستند و سایر حوزهها از تنوع و تعادل اندکی برخوردارند. علاوه بر این، اکوسیستم به شدت در استان تهران متمرکز است و سایر استانها سهم ناچیزی در این اکوسیستم دارند. یافتهها حاکی از آن است که عدم اتصال و تمرکز جغرافیایی شدید، سلامت و پایداری اکوسیستم را تهدید میکند و نیازمند سیاستگذاریهای معطوف به افزایش تنوع، پراکندگی و همکاری میان اجزای اکوسیستم است.
